|
![]() Joe Englishe |
||||||||||||||||||||||||||
![]() Vierentwintig Gezichten van een Grote Oorlog |
|
||||||||||||||||||||||||||
|
Deze webpagina is het resultaat van een educatief project van de leerlingen van het 5de jaar ASO van het Bisschoppelijk College van Veurne (West-Vlaanderen). Het liep tijdens het schooljaar 2004-5 binnen de vakken geschiedenis en Nederlands. Vier vakleraars: Jacky Hollemeersch, Patrick Vanleene, Gilbert Vanlerberghe en Geertrui Verhelst begeleidden het project. Tegen een muur van de speelplaats van het Bisschoppelijk College hangt een verweerde gedenkplaat met 24 familienamen van oud-leerlingen die sneuvelden in de Eerste Wereldoorlog. Wie achter die namen schuil ging en wat er met hen gebeurd was, wist niemand meer. Er was ook de nationale geschiedenis. Door geografische en historische omstandigheden bleef het vrije Koninkrijk België vanaf oktober 1914 vier jaar lang beperkt tot de Westhoek, een nauwe strook land tussen de IJzer, de Noordzee en Frankrijk. Centraal daarin lag en ligt de stad Veurne. Honderd dagen lang was Veurne de hoofdstad van België met een Koning Albert I die regeerde vanuit het stadhuis. De stad en de hele Westhoek waren toen herleid tot oorlogsgebied met dood en vernieling binnen handbereik. Dood en vernieling zijn bijna een eeuw later nog elke dag nieuws. Heeft de geschiedenis ons dan niets geleerd? In september 2004 stierf in Michigan (VS) de West-Vlaming Cyriel Barbary. Hij was 105 en de laatste Belgische oud-strijder uit de Eerste Wereldoorlog. Een symbolischer moment om met vredesopvoeding van start te gaan, was niet denkbaar. |
De opdracht lag voor de hand: wie waren die 24 oud-leerlingen en oud-strijders? Kunnen we hun levens reconstrueren? Kunnen we zo de impact van oorlog op een kleine leefgemeenschap herkenbaar maken voor een nieuwe generatie jonge mensen. Het werd een complexe opdracht in een bijzonder authentieke context. De 76 leerlingen stuurden zichzelf een schooljaar lang in een leerproces van attitudes en vaardigheden. Daarbij oefenden ze diverse wetenschappelijke technieken in: verzamelen van materiaal, inschatten van bronnen en zegspersonen; vergelijken, ordenen en inpassen van gegevens; structureren en uitschrijven van een wetenschappelijke tekst. Het leerproces bracht de leerlingen in bibliotheken, archieven, documentatiecentra en musea. Ze leerden in team werken en reflecteren op hun werk in de loop van het traject. Ze legden sociale contacten met oudere generaties, met anderstaligen. Dat stimuleerde hun vermogen tot empathie. Het leerde hen werken voor een veelzijdig eindresultaat. Dat eindresultaat telt honderden bladzijden biografische, historische en bibliografische gegevens. Een selectie hiervan kunt u inkijken als u klikt op één van de foto's. Lees en leer.
Link naar
Bronnen
Het
college in oorlogstijd
|
|
Met dank aan |
|